Acı

Acı hem en kötü hem de en güzel duygudur. Neden bilmiyorum ama acı çektiğim zamanlar biraz olsa da hoşuma gitmiyor değil. Belki o an hiç geçmeyecekmiş gibi, çok ağır ve en acımasız hismiş gibi geliyor fakat her acının bitişinde hayatımıza bir şeyler katılıyor ve bir sonraki acımıza tecrübe oluyorlar. Bunu hissettiğimde yoğun bir karanlığın içine doğru gömülüyormuşum gibi oluyor. Her bir tecrübede biraz daha duygularım yok oluyor. Tamamen duygularıyla hareket eden bir insan zaten hep ya tecrübe kazanmamıştır ya da aşıktır. Aşk olduğunda mantık kalmıyor ve haliyle duygular devreye geçiyor. Ayrıca acıyı birçok defa tecrübe edinmiş insan o an nasıl huzur bulabileceğini çok iyi bilir. Kendine hep bir kaçış noktası hazırlamıştır. Bu insandan insana değişir, herkes öznel davranışlar sergiler. Bazı bireyler acıdan kaçmak için önlerine hangi fırsat düşerse düşsün kullanmaya çalışıyor bu nedenle de ikinci bir hüsrana uğruyorlar çünkü acıdan kaçmak veyahut kurtulmak isteyen bir insan onu yaşamalıdır, sonra zaten acı ondan kaçmaya başlayacaktır.

Beni benimle bırak. Acı beni insan yapar.